|
“Çatışma
kasabasına geldiğinde Christopher Chistofi
sekiz
yaşındaydı;
Ben, dağın tepesinde bir radyo ve
televizyon vericisi olan,
Kantara Kalesi yakınındaki Davlos kasabasındandım.
Ben Türk jetlerinin dağı bombaladığını
ve bilahare yanan
orman uçarak kasaba üzerine geldiklerini
hatırlıyorum.
Bizi sığınak bulabilmek ümidiyle
tarlalara kaçırdılar.
Babamın
bana sıcak ve tozlu tarladan koşarak kaçmamı
emrettiğini
de hatırlıyorum. Kendi de yeni doğmuş
kızkardeşim
kucağında kaçıyordu. Sonunda 5-6 feet’lik
(1,5
ila 1.8 metre) çukura ataladığımı, bu işin
bana
Olimpik
bir yarışma gibi geldiğini de anımsıyorum.
Türk
jetlerinin görüntüsü kaybolduktan sonra kafalarımızı
çukurdan
çıkardık. Kısa bir süre sonra bir Türk jeti
dönerek
yakındaki dağa çarptı. Uçak Kantara’daki
uçaksavar
bataryalarından isabet aldığı için
düşerken
bir kanadı yoktu.
Önce patlamanın görüntüsü, bilahare
sesi geldi. Her
ikisinde de radyoda haberleri ve askeri marşları
dinleyen köylüler neşe çığlıkları
attılar.
O
akşam kasabanın tavernalarından birinde yıpranmış
kamyonları
ile dağdan inen Milli Muhafız birlikleri için
bir
masa hazırlandı. Hepsi yorgundu, hepsi gençti ve
utangaçlık
ile ataklığın karışımı bir görünüş
sergiliyorlardı.
O
akşam yanmaya devam eden ormanlar nedeniyle
tepeye
kırmızı bir parıltı hakimdi. Babam Milli Muhafızlar’a
yardım
etmek üzere Kantara’ya gitti.
Ertesi gün bana düşürülmüş Türk jetinin bazı parçalarını
“zafer işareti” olarak getirdi. Ben bunları elimde
tutarken
üzeri
örtülmüş cesetleri taşıyan bir kamyon yanımdan geçti.
Bunlar
birgün önce tavernada yemek yiyen muhafızların
cesetleriydi.
Kıbrıs için politikacıların
bildiklerinden farklı, yalnız
bir uygun çözüm vardır. Bu da herkesin
kendi evine
gitmesi ve barış içinde yaşamasıdır.
Yani Türkler
güneydeki eski mülklerine, Rumlar da
kuzeydeki
eski mülklerine.
|
"Christopher
Christofi was eight years old when the conflict came to
his village;
I
was from a village called Davlos near Kantara Castle which
had a radio and television mast located on the mountain.
I
recall Turkish jets bombing the mountain, after which they
flew past the burning forests and then down to the village.
There they strafed us in the fields where we had gone for
shelter.
I
recall my father ordering me to dash across a hot and
dusty wheat field to get away from the strafing, whilst he
ran holding my newborn baby sister, and I remember a final
jump down a crevice of five or so feet - an Olympian task
it appeared to me.
After
the shadow of the jets disappeared we popped our head over
the edge of the crevice. Soon after a Turkish jet went
spinning into a nearby mountain, its wing missing from the
hit scored by the anti-aircraft guns on Kantara.
The
explosion was seen before it was heard and each repeat
prompted a cheer from the harassed villagers who had all
tuned their radios in to hear the news and listen to the
incessant martial music.
That
evening a table was made at the local taverna for the
National Guard troops who descended the windy roads from
the mountain in their battered truck for some respite.
Although weary, they all seemed very young - a mixture of
shyness and dash.
That
evening the mountain had a red glow from the raging forest
fires. My father went to Kantara to help the National
Guardsmen.
The
next day he brought some "trophies" - bits of a
Turkish jet shot down nearby. I held on to these as I saw
the National Guard truck drive by containing the covered
bodies of the same Guardsmen who had been dining the night
before.
There
is only one fair solution for Cyprus and its a simple one
which everyone apart from the politicians seem to know
about, namely that everyone goes home and lives in peace,
whether its Turks back to their old properties in the
South or Greeks going back to theirs in the North."
|
ARŞİV
