|
|
T-6
“Texan” ileri eğitim uçağı havacılık tarihinde en çok
kullanılan uçaklardan biridir. BC-1 temel eğitim uçağından geliştirilen
ve 1937’de ilk siparişi verilen uçaktan 1938-1945 arasında 15,495
adet üretilmiştir. Bu uçaklardan 10,057’si, USAAC/USAAF tarafından
alınmış, diğerleri SNJ kodu ile ABD donanmasında ve 30’dan
fazla müttefik ülkede kullanılmıştır. 1938’den itibaren RAF bu
uçaklara büyük ilgi duymuş ve yüksek miktarlarda talepte bulunmuştur.
T-6’lar lisans altında Kanada Noorduyn firması tarafından da üretilmiştir.
Kanada’da lisans altında üretilenlerle RAF için üretilenler
“Harvard” olarak adlandırılmıştır. Birçok USAAF pilotu
okullarından mezun olmadan önce T-6’larda eğitim görmüş,
Britanya Savaşı’nda görev alıp “Spitfire” ve
“Hurricane”leri kullanan pilotlar ise T-6’nın İngiliz
versiyonu olan “Harvard”larda eğitilmiştir.
Türkiye’ye
MAP (Askeri Yardım Programı) kapsamında 1948-1958 arası değişik
modellerde toplam 196 adet T-6 gelmiştir. İlk gelenler 2 Ağustos
1948’de gelen 100 adet T-6C’dir. Bunu 1955’de Norveç Hava
Kuvvetleri’nden gönderilmiş, 17 adet Harvard IIB, 5 adet Harvard,
2 adet SNJ-3 ve 2 adet SNJ-4’ten meydana gelmiş toplam 26 uçaklık
grup takip etti. 19 adet LT-6G ve 11 adet T-6G’den meydana gelen
üçüncü grup ise Eylül-Ekim 1957 arası USAF’dan geldi. Son
olarak ta 1958’de RCAF(Kanada)dan
40 adet Harvard Mk.II geldi. T-6’lar 1948-51 arası Hava Okulu 3. ve
4. Bölük’lerde ve Av Eğitim Okulu’nda kullanılmıştır. 1951
yılında yeni kurulan Hava Harp Okulu’na transfer edilmişlerdir.
1951-56 arası burada kullanılan uçaklar İzmir Gaziemir’deki Uçuş
Okulu’na verilmişlerdir. 1974 yılında uzun ve başarılı görevlerini
T-34, T-41 ve T-37’lere devrederek emekliye ayrılmışlardır.
|
|
T-6
“Texan”s are one of the most widely used trainers in the history
of aviation. Its design was based on BC-1 basic trainer and the first
order was received in 1937. In between 1938-1945 15,495 T-6 were
produced. 10,057 of these planes were procured by the USAAC/USAAF and
the remainder were deployed at the USN with the “SNJ” code and at
30 ally countries. The RAF was very interested in T-6s and they
demanded great numbers. They were also produced under licence in
Canada by Noorduyn.Those produced for the RAF and under licence in
Canada were named “Harvard”s. Many USAAF pilots flew the T-6s
before graduation and the pilots who participated the Battle of
Britain and flew the Spitfires and the Hurricanes were trained on the
British version “Harvard”s.
In
between 1948 and 1958 Turkey received a total of 196 T-6s within the
MAP program. The first group composed of 100 T-6Cs arrived by ship on
Aug.2nd 1948. In 1955 a total of 26 planes composed of 17 pcs Harvard
IIB, 5 pcs Harvard II, 2 pcs SNJ-3 and 2 pcs SNJ-4 from the Norvegian
Air Force were received. A third batch of 19 pcs LT-6Gs and 11 pcs
T-6Gs from USAF arrived within September and October 1957. The
last batch composed of 40 Harvard Mk.IIs were received from the RCAF.
The T-6s were deployed at the Flying School and at the Figther
Training School in between 1948 and 1951. In 1951 they were
transferred to the newly founded Air Force Academy and they were
deployed there until 1956 which were then transferred to the Flying
School located at Gaziemir-İzmir. In 1974 their long and successful
life within TuAF came to an end and they were replaced by the T-34s,
T-41s and T-37s.
|
|
|
|
Özellikleri/specifications:
Mürettebat/crew:
2, motor/engine: 1 x Pratt & Whitney R-1340 radyal motor/radial
engine, gücü/power:558HP kanat
açıklığı/ wingspan: 12.81m, uzunluk/length: 8.99m, yükseklik/height:
3.58m, azami hızı: 330 km/h, tavan/ceiling: 6550m, menzil/range:1200km,
silah donanımı/armament: yok/none
|
|
