Her ne kadar burada yazı yazmayacağım desemde yoğun bir propoganda çalışmasına karar verdim.Bu forum yoluyla tüm havacılar ortak bir toplantıda buluşup tek vücut olma kararı verene dek ben burada laf ebeliğini sürdüreceğim.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

**Bir daha THK'nın son çağırısı hakkında yazacağım ve bir ara hiç bahsetmediğim Nuri Demirağ konusuna da değinmek niyetindeyim...

Öte yandan THK mensubu arkadaşlarınn Türkkuşu nun davetiyesi konusunda ki tartışmalarını içim parçalanarak okuyorum.Anladığım kadarıyla şu an hakkı verilerek yapılan tek faliyet paraşüt.Fakat bu konuda da fazla iyi niyetli olmayınız; Kayseri hava indirme tugayına nasıl asker alıcaklar o paraşüt kursu olmasa?

Kurum için bence ne kadar konuşulsa boştur nitekim kurum şu an için bitmiştir.Yeniden çarklarının dönmesinin tek yolu ise tüm kadroların kurumdan yetişmiş gençler ve işini bilen uzmanlarla (gerekirse yurtdışından) değiştirilmesi, ,Kurum yönetiminin sivilleştirilmesi, kuruma alınacak askeri personelin dahi önce sivile sevk edilmesi.Dahası kurumun yasal statüsü yeniden ele alınmalı,kurum özerkleştirilmelidir,her türlü siyasi kadrolaşma ve kaypakçılığa karşı anayasanın direkt koruması altına alınmalıdır.(Türk tarih,türk dil kurumları ve vakıflar genel müdürlüğü ile beraber.)

Bunların olması içinde iktidar sahiplarinin işe direkt el koyması gerekir.İmam-ı azam RTE efendiden böyle bir şey bekleyemeyeceğimizi ve gelecek muhtemel başbakanın da Cem Uzan olacağını dikkate alırsak.Vay kurumun haline...

Merhabalar ;

Oldukca uzun bir suredir Yurdumuzda Havacilik kulturu gelisimi icin ne yapilabilir diye dusunup duruyorum.
Sn.Mert Cevik'in herkesi fikir cimnastigi'ne daveti'ni olumlu buluyorum.Turkiye'de Havacilik kulturu'nun gelismesi icin ilk adim Buyuk Ataturk tarafindan atildi, Havaciligi ve kulturunu gelistirmek icin dunyada ilk bayan savas pilotu olan Sabiha Gokcen'i Yurda ve Dunya'ya tanitti.1925 yinda THK'nin kurulmasi, Turk Halkinin havaciliga gonul vermesi icin ne gerekiyorsa yapti ve devamini yeni nesiller nasil olsa getirir diyerek ve Buyuk Cagdas Turkiye temellerini atarak gorevini en iyi sekilde yaparak nobetini devretti.Buyuk Atamizin yaptigi bu buyuk atilimin buyuklugunu gorunce icim titriyor ve burkuluyor.Neden burkuluyor ,cunku cok guvendigi gelecek nesiller hep yikmayi ve tahrip etmeyi amacladilar.Bu mirasi car cur etmeyi tercih ettiler.
1925 yilinda kurulan Turk Hava Kurumu dunyada esi benzeri bulunmayan bir kurulustu.Tamamen sivil amacli ve Havaciligi yayginlastirmak,gencleri egitmek ve sonsuz maviliklere gonul verenlerin cogalmasini saglamakti.Ankara Etimesgut Turkkusu tesisleri ve Inonu Hava Egitim merkezi (burayi cok buyuk bir tesaduf eseri Ruslar trenle gecerken kesfetmisler,planor ucuslarina cok elverisli oldugunu ilk onlar bulmuslar) kurulmus bu amac icin.Bunu buyuk olcude'de gerceklestirdi.1982 senesine kadar oldukca mutevazi ve amacindan pek sapmadan kıt butcelerle Yurdumuzda bircok gencin Havacilik kulturune katkida bulundu.
1983-1990 seneleri arasi Turk Hava Kurumu icin inanilmaz bir atilim donemi oldu.O donemde Kurumun basinda Rahmetli Inanc Ayas vardi.Kuruma yeni planorler,romork ucaklari,Cheyenne II A ve T-67 M ucaklari alinarak Turkiye'de ilk profesyonel Hava taksi gorevleri ve ilk motorlu pilotaj egitimi seferberligi baslatildi.O donemlerde Turgut Ozal'in ve ekibinin bu hava taksi ucaklarindan istifadesi ile Turgut Ozal'in Turk Hava Kurumu ve sivil havaciliga yakinligi ortaya cikti.Bu arada inanilmaz bir uygulama baslatildi,Avrupa Birligi hedefi dogrultusunda lisansli insan sayisini artirmak icin Turk Hava Kurumunda ucretsiz amator pilotaj egitimleri verilmeye baslandi.Hatta kis aylarinda ucus egitimleri Antalya'da yapilirdi ve amator ogrenci pilotlarin Antalyadaki yeme icme ve yatma masraflari bile Kurum tarafindan karsilaniyordu.Muthis bir seferberlik baslamisti.Yeni zirai ilaclama ucaklari,yangin ucaklari alindi ve Turk Hava Kurumu profesyonellesmeye ve bol para kazanir bir isletme haline geldi.Turk Hava Yollari o yillarda universite mezunu pilot adaylari almaya baslamisti. Bu ogrencilerin ilk once Yugoslavya'da yapilan egitimlerini daha sonra THK ustlenmeye basladi ve THK cok para kazanmaya basladi .Amator pilot egitimleri'de son hizla devam ediyordu..Inanabiliyormusunuz ucretsizdi bu 50 saatlik egitimler.Tabii bu muthis atak ve profesyonellesme Turk Hava Kurumunun dunyaya acilmasinda'da cok etkili oldu.Dunya havacilari Turkiye'ye geldiler,bizimkiler dunyaya acildilar ,havacilik kulturlerinde globallesme basladi.Havacilik olimpiyatlari, hava rallileri,parasut sampiyonalari icin Turkiye bir cennet oldu.Turistik potansiyel ile Havacilik potansiyeli entegre edilerek balonculuk-paragliding -delta kanat-yamac parasut dallari Yurdumuza girdi ve Turk havacilari'da dunya havacilik aktivitelerine katildilar.Antalya-Kapadokya otel isletmecileri turistik kapasite ve musteri memnuniyetini artirmak icin bu sportif havacilik branslarindan istifade etmeye basladilar,sahil plajlarimizin uzeri civil civil ucan sportif havacilik unsurlari ile doldu.Bunun hemen akabinde THK'nin o parlamasinin ardindan Yurdumuzda ilk ozel havacilik okullari,ucus egitim merkezleri acilmaya basladi.(Ilki Top Air'di).Eskisehir Anadolu Universitesinde Akademik duzeyde bir Sivil Havacilik Yuksek okulu kuruldu.
Yani 1983-1990 seneleri arasi Turk Hava Kurumu icin bir atilim peryodu oldu.
Yazim fazla uzadigi icin sayfa basi yapsam iyi olacak.

Geçenlerde Yeşilköy hava müzesini gezmiş bir tanıdığımdan aldığım bir telefonla irkildim, nitekim bana gelen bilgilere göre on yıl sonra böyle bir müze kalmayacak ya da bu alana müze demeye bin şahit gerekecek.

Yine duyduğum kadarıyla müzedeki uçaklar sürekli dış ortamın yıpratıcı etkilerine maruz kalmaktan enkaza dönmüş, zaten pavyonlar filan kapalıymış açık sergi alanını bile zorla gezmişler.Ama gittikleri gün Salı oysa tüm müzelerin Pazartesi dışında her gün açık olduğunu herkes bilir.Güneşten kristalleşmiş kanopi camları,çatlamış kaplamalar,berbat bir sergi düzeni,fotoğraf çekme karşılığı para ödenmesi,yanınızda bir muhafızla müzeyi gezebilmeniz ve daha nice şaklabanlıkları bu tanıdığıma ulaşır ulaşmaz yazacağım.

Yeşilköy hava müzesinden bu haberleri aldıktan sonra önce kanatlar dergisinde çıkmış "Münih hava müzesinin" tanıtımını okudum ardından elimde "Fleet air arm museum" ve benzeri bir kaç hava müzesinin kataloğunu inceledim ve Yeşilköy heve müzesine Yeşilköy hava hurdalığı demenin daha mantıklı olacağını anladım.Yurdışından olurda birileri müzeyi görmeye kalkarsa en azından hurdalık der öyle örteriz bu ayıbımızı.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

Kaldigim yerden musadenizle devam etmek istiyorum ,

Havacilik kulturununun gelismesi icin en buyuk rolu olan Turk Hava Kurumu'nun bu atilimi ve asiri profesyonel bir işletme haline gelme tesebbusu ne yazıkki sonunun'da baslangici oldu.Yurdumuzda para akarinin oldugu heryerde oldugu gibi yolsuzluklar,hortumlamalar nedeni ile olan oldu ve Hava Kuvvetleri el koymak zorunda kaldi.
Maalesef bu durum'da Turk Hava Kurumu'nun asil misyonunu baltaladi.Cunku sivil havacilik yayginlastirma ve ozendirme icin Turk Hava Kurumunun rolu degisti.Saniyorum onumuzdeki 5-10 yil boyunca'da Turk Hava Kurumu bir askeri bir kurum olma ozelligini muhafaza edecektir.Yani Havacilik kulturune beklentileri karsilayacak derecede katkida bulunmasi beklenemez.
Bunun en basit ornegini vereyim.Bugun bir Baba ,cocuklarina ucaklari ve havacilik tesislerini gostermek icin Turkkusu tesislerine goturse ve gezmek icin izin istese,eger orada tanidigi yoksa nizamiyeden iceriye yasak diye sokmazlar.Belki ayni zorluklar Eskisehir Inonu kampi icin'de gecerlidir.
Bu durumda kultur gelisimi icin birsey beklenemez.
Bu durumda en buyuk rol Universitelere dusmektedir.Universitelerin havacilik bolumlerinin cok aktif olmasi gerekiyor.Sivil havacilik ve kulturu icin baska bir sivil toplum orgutlenmesi mevcut degil Turkiye'de.

Saygi ve sevgilerimle,

Dün bir tanıdığımın yardımıyla THK Türkkuşu tesislerini gezme olanağı buldum.Gerçi kendim sade bir vatandaş olarak gitsem gezemezmiydim? Gezerdim belki...Neyse şunu gördüm ki bir defa bu tesisler halka oldukça uzak ve dolayısıyla kapalı,ikincisi THK'nın potansiyeli tahminimden yüksek ancak bu potansiyelin mevcut durumu tahminimden daha kötü.Bu arada Türk kuşu tesislerinde bir montaj hattı bulunduğunu (içine ancak atölye sıdırılabilecek bir binada) ve bu hatta toplam 4 uçak üretildiğini bunlardan ikisinin şu an uçar vaziyette görevde bulunduğunu ikisinin ise hangarların dışında motorsuz beklediğini öğrendim.Üretilen uçaklar hakkında bilgi almak üzere tekrar tesislere gideceğim.Bunun yanı sıra daha önce bahsettiğim R-22 helikopterlerinin sekizi ellerinde ve bunların ikisi gelecek ay uçuşa başlıyacak.Ancak nedense THK bunu senki öylesine,helikopterleri elinden çıkartamadığı için yapıyor.

Ayrıca kurumun elinde kara kuvvetlerine ait bir yığın eğitim ve topçu gözetleme uçağı öylece alıcı bekliyor.Yine Kara Kuvvetlerinin envanter dışına çıkardığı Do-28 uçaklarını THK'da başından atmanın yolunu düşünüyor.Bir miktar Cessna eğitim uçağıda yine satılık.

Saygılarımla
Mert ÇEVİK

Sayın zerogun ve hakan'ın yazılarını tekrar okuyunca bir şeyler de ben eklemek istedim; (doğrusu sayın zerogun'un yazısı tam ankara'ya hareket ettiğim günlerde ulaştığından pek iyi okuyamamıştım)

Türkkuşu tesislerinin nizamiye kapısından geçmesine geçersiniz de dediğiniz gibi ya ne var ne yok şu hangarlarda dediğinizde yaklaşamazsınız nitekim ben bile dolaşmak istediğimde hemen kendi ismimden sonra tanıdık ismi saymaya başladım.Hakan bey in dediği gibi tesislerde çalışanlar dahi üretim hattının sadece birilerinin kendine iş çıkarıp maaş almak için açıldığını söylüyorlar ve yineliyorum üretim hattı denen yer oto tamirhanesi kadar.(üretim hattı olurmuş ama 1920'lerin havacılık sanayinde) Uçakları üreten ingiliz firması ise kapanmış zaten.

Bahsettiğim tüm uçaklar ise korunmadan tamamen uzak güneşin altında öylece bekliyorlar.Bilemiyorum ama bana o uçaklar o ortamda rezil rüsva olur gibi geliyor.Motor bakımları filan da yapılıyor mu bilmiyorum ama tesisleri bir daha ziyaret ettiğimde tüm bunları soracağım.

THK'ya yardım olarak verilen hiçbir şeyin satılamadığı doğru hatta bildiğiniz üzere Türk ordusuna yardım olarak verilen araçlarda satılamıyor belki mevcut kara kuvvetleri uçaklarının satılamama nedenide aynı olabilir.Yanlız R-22 'lerin satılmasına bir mani yok nitekim zaten 20 civarında R-22 helikopterinden 8 adet kalmış.

Bu arada elimizdeki atıl vaziyetteki S-2 uçaklarıda jilet oldu hayırlı uğurlu olsun TAI'nin yaptığı tek S-2 uçağıda Arizona orman idaresine satılmış.Polonyalıların M-18 uçaklarıyla hava kuvvetleri bu seneki yangınlarla da mücadele edemez,paşa paşa Kanadalının CL-215'ini alırız artıkBildiğiniz üzere milli hedeflerimiz arasında Kanada Uçak sanayini geliştirmek kollamak ve bu yolla kendi sanayimizi rezil edip habire fabrikalarımızdan eleman çıkarmak da yer alıyor.

Yeni amfibi uçaklarımız şimdiden hayırlı olsun ve bu uçakların alınmasında emeği geçen tüm değerli beyin takımına şimdiden teşekkürler.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

Birincisi, 83-90 seneleri arasındaki atılımlar hakkında bilgim vardı ama bu atılımların planlanması ve hükümetçe gördüğü destek konusunda bilgim yoktu kendisine verdiği bilgiden dolayı teşekkürler.

İkincisi, kendisi üniversiteler bazında örgütlenmeden bahsediyor bu konuda esas çalışan insan gücünü zaten ancak üniversiteli kesimn oluşturabilir çünkü geçim kaygısından uzak enerjisini sarf edebilecek bir yerler arıyan dinamik bir insan gücü.Yanlız bu örgütlenmeyi düzenleyecek, destekleyecek ,yol yordam göstericek havacılık tutkunu yetişkinlerden oluşan bir merkeze ihtiyaç var gençlerin enerjisi yüksektir, kullanılabilir ancak bizim neslimiz lokomotif görmeden böylesine organize (ve aykırı) bir hareket için kılını kıpırdatmaz.Ben de onlardan biriyim ve sözlerimi aşağılama olrak görmeyin 80'lerden başlayan köşeyi dönme mantalitesinin bir sonucu bu.

Bu konudaki fikirlerinizi "Türk havacılığı için ne yapabiliriz" başlığı altında hala bekliyorum

Saygılarımla
Mert ÇEVİK

Geçtimiz hafta sonu hezarfen havalanında geleneksel havacılık şenliklerinin 5. si vardı da oradan aklıma geldi, bu konuda bir gözlemin varmı?

Remzi Öztürk

Ülkemizdeki air showlardan ya da diğer havacılık etkinliklerinden bahsetmeye pek fırsatım olmadı,nitekim THK konusu ister istemez uzadı ve özellikle tartışmaya iştirak eden diğer arkadaşlar bu konuya eğilmeyi tercih etti.
Yoksa yazıların başına bakarsanız Türk Havacılığı kavramından bahsederken devletin yanı sıra özel teşebbüslerin yaptıklarından da bahsetmekteyim.Dahası,bu konudan sonra açtığım "Türk havacılığı için ne yapabiliriz?" başlığınında temelini THK veya hava kuvvetleri değil Türkiye'deki özel teşebbüsler oluşturmakta.Yaptığım çağrılarında hedefi zaten bu özel teşebbüsler.THK konusu çok derin ve çok büyük acılara sebep olan bir konu olduğu için bu derece uzadı.

Uyarınız için teşekkürler ancak ben bir garip üniversite öğrencisiyim ve sadece Türkiye değil konum itibariyle havacılık konusunda dünyadaki diğer gelişmeleri de takip etmeye çalıştığımdan özellikle Hezanfer'deki etkinlikleri sadece uzaktan takip edebildim.

Buna karşılık Türk hava kuvvetlerinin halka açıldığını konunun ta başında belirtmiştim sivil havacılıktaki (yamaç paraşütü şenlikleri ve hezanfer deki hava şenlikleri gibi...) etkinliklerin üzerinde daha fazla duracağım...

Eğer bu konuda sizin detaylı bilginiz varsa ve bizimle paylaşır tartışmaya katkıda bulunursanız onur duyarım.

Yoksa amacımın sadece kuru eleştiri olmadığını sürekli yaptığım kendi çapımdaki çağrılar ve çözüm önerileriyle ispat ettiğim inancındayım.

Uyarınız içim tekrar teşekkürler ve katkınızı bekliyorum.

Saygılarımla
Mert ÇEVİK

Geçen ay Ankara'ya hazır gitmişken Ankara Hava müzesini bir göreyim dedim,
daha önce Yeşilköy hava müzesine giden bir tanıdığımın oradaki berbat durum hakkındaki gözlemlerini aktarıcaktım ama o tanıdığımla görüşme imkanım henüz olmadı.

Herşeyden önce müzede bulunan bir adet spitfire (ki ben bu uçağın mevcudiyetini oraya gidene dek bilmiyordum) ve bir adet Pezetsel Temmuz güneşinin altında öylece kavruluyor.Spitfire ilginç bir malzeme ile kaplanmış nitekim uçağın üzerinde detay diye bir şey yoktu.Ayrıca yine açık alanda bir adet AT-11 ve şu meşhur TRT'nin Altın Kanatlar belgeselindeki uçak sergilenmekte.Uçakların üstünü toz kaplamış camları güneşte kristalleşmiş.Bence bu uçakların süratle kapalı bir alana alınıp orada sergilenmesi gerek.

Müze binası ise ilk bakışta oldukça iyi düzenlenmiş,fotoselli bir ışıklandırma sistemi falan var.Ayrıca sinevizyon salonu mevcut.Söz konusu ana binada bir adet SF-260 ve Sidewinder füzeleri sergileniyor.Ayrı bir binada ise T-33 ve F-5 çaklarının ön kısımları kokpitleri incelenebilecek şekilde sergilenmekte.

Ayrıca bu sergiler arasında Türk hava kuvvetlerinde uçmuş tüm uçakların modelleri sergilenmekte.Ancak modelci gözüyle bakılınca modellerin çoğu baştan sağma yapılmış bazılarının işaretleri yanlış bazılarının isimleri yanlış yazılmış,bazı modeller yok,başarılı boyanmış bir modele ise rastlıyamadım oysa Yeşilköy hava müzesi her yıl model yarışmasıyla Türkiyedeki modelcilere açılıyor.Bu modelcilerin çoğu bu konuda ustalaşmış insanlar,bu insanlar kullanılarak adam gibi modellerle doğru düzgün bir sergi yapılabilir.

Açık alanda sergilenen uçakların altlarındaki künyeler kısmen eksik yazılmış.Verilen teknik bilgilerin hepsi ayrı ayrı birim sistemlerinde.Ben okulda problem çözerken bu kadar birim çevirisi yapmadım belli ki her uçağın teknik künyesi direkt geçirilmiş hatta kimisinin künyesi tam olarak geçirilmemiş bile.

Benim gözlemim bundna ibaret tamamiyle eleştrisel olduğunun farkındayım ama bende bu ülkede Avrupa'daki müzeler çapında bir havacılık müzesinin olmasını istiyorum dolayısıyla eleştrilerim sadece daha iyisine sahip olabilmek için...
-tabi kaale alınırsa :)

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

NOT!!!
Sayın Remzi Öztürk'ün yazısının üstünden bir hayli zaman geçti,Türkiye'deki airshowları yurtdışındaki emsalleriyle karşılaştırabilecek görgüye sahip bir arkadaş varsa değerendirmelerini dört gözle beklediğimi bilmeli nitekim konu bu açıdan eksik kalırsa ya içimde kalıcak ya da gözümü karartıp ben yazmak zorunda kalacağım...

Ankara müzesinde gördüğümü söylediğim Spitfire ve Pezetsel tahtadan yapılmış bir mock up imiş.Yanlız bu mock up ların nereden,nasıl,kim tarafından hatta ne zaman yapıldıkları belirsiz.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK