ne kadar çok neden var değilmi? havacılık bunlara cevap bulduğunuzda yada tartıştığınızda biraz gelişme kaydetmek için "KIPIRDANIR"..

Hakan Bey'in söyledikleri Tayyareci'de cidden havacılığa ait konulara ve sorunlara yöneldiğimizde çektiğimiz sıkıntıları özetlemekte.İşte zaten mücadele bu sıkıntıları aşma,insanları bilgilendirme,eğitme,Türk Milletine havacılığı bir "kültür" unsuru olarak benimsetme yoluyla, aşmaya çalışmakla başlıyor.

Gerçekten de mesele Silahlanma meselelerine dayanınca konuşmayan arkadaş kalmıyor.Uçak gemisi tartışmasında yazan arkadaşların çoğunun "Donanma" kavramı ve "Deniz stratejileri" konusunda bilgi eksiği vardı.Nitekim tartışma uzadı da uzadı sonunda bir yere varamadı.Türk-Yunan çatışmaları üzerine yapılan tüm tartışmalar bilgi paylaşımından ve belli bir sonuca çıkma amacından uzaklarda öylece havada kaldı.Hatta TAI konusundaki uzun tartışmadan sonra TAI'ye staja gittiğimde elimdeki raporun bizim konuşmalarımızdan çıkan sonuçlar ve mevcut kabiliyetlere dair varsayımlarımızla uzaktan yakından ilgisi yoktu.

Ben bu konuları, kimse konuşmasın çünkü kimse bir şey bilmiyor iş geyik muhabbetinden öteye geçemiyor demiyorum.Bu konularda konuşulsun ama ben bu tartışmalara her yazışımda kendimi bir paylaşım ortamında değil kuru sıkı atış
yapılan bir poligonda buluyorum.Nitekim madem silah piyasalarına bu kadar meraklısınız Güneydoğu Asya'daki gelişmeler ya da Güney Amerika piyasalarına yapılan atılımlar hakkında konuşalım dedim kimse çıkmadı.Bu konuda burnumuzun dibindeki İsrail ve Arap dünyasındaki gelişmeleri tartışalım ya da İran'ın yeni silahlanma programlarını tartışalım istiyorum ama bu eğilimde tek bir arkadaş dahi göremiyorum.

Hakan Bey'inde dediği gibi iş sivil havacılıkta bitiyor ya da en azından havacılığın askeri stratejilerin içine girmediği konularda etkin sonuç ve çözümlere ulaşabiliriz.

Nitekim Hakan Bey'in de dile getirdiği sorunlara çözümler üretebilmek için teori aşamasında bir çalışmaya başlamış bulunuyoruz.Bu çalışmanın kağıt üzerindeki ve uygulamadaki sonuçlarını herkese ileteceğiz.Amacımız havacılığa gönül veren herkesin kendi olanakları dahilinde, bu konuda çalşıp üretmesi ve Türk Havacılığı kavramının gerçek anlamını kazanması.Burada, bu konuda bizimle çalışacak tüm arkadaşlarada kapımız açıktır ve herkese verilecek işimiz vardır.
Bu konuda bana ulaşmak isteyen arkadaşlar için mail adresim; vecihik6@hotmail.com

Sayın "Korgeneral" biraz umutsuz ama bizim gibi "çılgın" idelistlerin ne naneler yiyebileceğini kendiside uzun vadede görecektir.Laila'lar açılır ve kapanır,insanlar yaşar ve ölür,devletler kurulur ve yıkılır.Ama düşünceler ve idealler hep vardır...

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

ARTIK ŞU KLAVYEDEN KURTULALIM
VE GÖKYÜZÜ İÇİN BİŞEYLER YAPALIM
NE OLURSA OLSUN ÖNEMLİ OLAN FİİLEN BİŞEYLER YAPMAK

sevgilerimle

Korgeneral ve Hakan haklısınız, katılımıcı sayısı düştü ne yazık ki.

Peki burada hiç gerçek pilotların yazmadığı dikkatinizi çekti mi? (Formun kurulduğu ilk haftalarında bir kaç yazı yazan bir asker pilot yzb. ile Webmasterimiz Celal Uzar saymaz isek)

Mesela emekli olmuş ve artık bir yerde de uçmayan (ve çocuklarını da baş-göz etmiş emeklilik günlerinin keyfini çıkaran) pilotlarımız neden yazmaz, tecrübelerini paylaşmaz. "Merak ettiğiniz bi şey varsa sorun anlatayım gençler" neden demez?
Bu forumun varlığından haberleri mi yok yoksa internetle araları mı yok. Ya da burada yazmaya değer bulmayanlar başka nerede yazarlar ki?

Hayır, şunun için söylüyorum. Yabancı ülkelerin forumlarında her yaştan havacılık meraklıları ile her yaştan pilotunun bir araya geldiği yazışmaları imrenerek okuyorum da neden bizde de yok diye hayıflanıyor insan.

Mesela şöyle diyor adam o yabancı forumlarda: "arkadaşlar bir kaç gün sorunlarınıza cevap veremesem kusura bakmayın ailecek bir hafta on günlüğüne tatildeyiz" bir başkası yenidoğan çocuğunun resmini paylaşıyor "eğer bana yazdınız mesajlarınızda geçikme olursa sebebi budur" diyor.

Görünüşe göre hayıflanma sürecek gibi...

Remzi Ozturk

başarıları,başarısızlıkları,ilgi alanları,yetenekleri,deri renkleri,dilleri, tikleri,fiziksel özellikleri,saç renkleri kısacası kendilerini diğer insanlardan ayırıp özelleştiren daha doğrusu özelleştirdiğini sandıkları şeylere
bağlanıyorlar.

Bu özellikleri bir ayırım aracı olarak kullanıyor , bu sayede de nefislerinin buyurduğu şekilde (buna ego tatmini de denir.) diğer insanlardan kendini ayırmış oluyorlar.

Bu ruh hali ya da doğa gereği davranışların sosyal hayatımıza ve insanlık tarihine etkileri çok çeşitli...Bu konuda Hitler'in nazilerinden tutun da Amerika'daki Ku Klux Klan örgütüne,köleciliğin yaygınlaşmasına,Haçlı seferlerine dek tarihten pek çok örnekler verebileceğimiz gibi, sosyal hayatımızın hemen hemen tümü bu ayrımlar ve ayrımcılıklara karşı ya da çıkarlarımıza göre onlardan yana savaşmakla geçiyor.İş yerinde,okulda,evde hayatımızın akla gelebilecek tüm safhalarında.

Biz bu tür hal ve davranışlara özellikle açıkça ve düşmanlıkla karışık sergilenmeleri halinde kompleks diyoruz.

Komplekslerin etkileri bir şeyler üretmek üzere ve paylaşıma dayanan kurumlarda,örgütlerde,fikirsel hareketlerde hatta devletlerde umumiyetle
yıkıcı oluyor.

Yani sonuç;bizim Türk havacılığı için bir şeyler yaparken temel alacağımız ilkelerden birinin ; "ne olursa ve kim olursa olsun kimseye imtiyaz tanımaksızın sadece havacılığa gönül vermiş bir insan olmasına bakarak herkesi eşit statüde saymamız" olacağını gösteriyor.

Bunu daha da açarsak; sayın Fuat Ulaş'ın deyişiyle biz yüreği kanatlı gençler olarak ama yerde ama havada ama sanal ortamda hepimiz bir amaç için Atatürk'ün gösterdiği yolda tek vücut olmalıyız.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

Umumiyetle düşüncelerime tercümanlık yapsada (hislerime değil! :) ) özellikle yazıda dikkatimi çeken bölümü aşağıda tekrar yazmak istedim;

"arkadaşlar en son artık bu noktada patladım. Artık ben bıktım. HEr sey ama hersey bizim değil hayatta hiç tanımayacağınız kişilerin iki dudağı arasında. Biz havacılık konusunda treni çoktaaaaaaaaaaaan kaçırdık. Bugün artık bizim jenerasyon için yapacak bir sey yok. Ancak bu satırları okuyan arkadan gelenler çarkların arasına girecekler ve bizim için daha düzgün dönmesini sağlayacaklar.
Ben bugün için hiçbir zaman bir havaalanının en güzel yerinde şu yazıyı göremeyeceğim;
Ocak 2000 , SAn Francisco international havalimanının 01L/R pist başı, piste 100mt'den yakın bir noktadaki tel örgünün üzerindeki tabela;
dikkat , sadece uçak seyretmek için gelen ziyaretçilere aittir yazacak o kadar çok şey içimizi dökecek o kadar çok konu varki nereden başlasak konu bambaşka bir noktaya geliyor ama önemli olan şu . Neyi ne kadar istiyoruz, ve gerçekten etrafımızdakiler bunu bizim kadar istiyormu? eğer istiyorlarsa kanıtlamak için neyi bekliyorlar"

Hakan Bey sitemlerinde yerden göğe haklıdır ama çıktığı sonuçlarda değil,

*Her şeyden önce oraya o tabelayı astıracak adamın hayalinden bile geçmez özellikle o havalimanına inen uçakları izlemekten zevk alacak ve bunu iş edinecek insanların var olabileceği.O şahıs muhtemelen

"ulan allah ın uçağı işte iner kalkar ne halt etmeye bakacaklarmış hemide terörist merörist olmasın bu herifler başımıza iş almayalım bi de şunun şurası emekliolup yan gel osman yatmaya üç beş sene kalmışken"

şeklinde bir yorumda bulunuyordur bu konuda...

**Hakan Bey bu konuda yeterince insanın haklıda olsa arkasından gelmediğinden şikayet ediyor.Demek ortada bir irtibat ve dayanışma sorunu var.Bir sorun varsa şüphesiz o sorunun çözümüde vardır ve sorunlar insanlar çözsün diye vardır.

***Peki öyleyse soruna çözüm getirmektense isyan ve umutsuzluk niye?"Bizim jenerasyondan geçti artık" nasıl bir laf ya da mantıktır anlıyamıyorum hani sizin yaş seksen mi? Seksense ben seksen yaşında takır takır iş gören,üreten,çalışan,araştıran en az 100 tane adam sayabilirm size.(Bunların yarısı nobel sahibi-bir ksımı yetmişinden sonra)

Benim bildiğim bir jenerasyonun iş görebilirliği ve gelişim seviyesinden bir önceki jenerasyon sorumludur boynuz kulağı geçer lafı bu doğal durumu özetler.

Eğer ortada çözülecek bir sorun varsa ve bu sorun tüm memleketin hastalık gibi belini kıran bir sorunsa bildiğim kadarıyla bu sen-ben ya da senin jenerasyon benim jenerasyon meselesi değildir.Dolayısıyla o sorunun çözümünden o sorunun bir parçasını teşkil eden ve çözümünde bir parçasını teşkil edecek olan toplumun her bireyi sorumludur.

Ne demekmiş bizim jenerasyon,mücadele dediğin ömürlere sığmaz neymiş ki jenerasyon.Bir insan ömrü boyunca ortalama üç jenerasyonla beraber yaşar
herkes geçti benden diye kendinden sonraki jenerasyona işi devretse memleketin üçte biri iş göremez demektir.

Ben bu kanıyı ya da bu mazereti kabul etmiyorum,bu resmen işten kaçmaktır.Bizim için havacılık meselesi,denizcilik meselesi,medenileşme meselesi ya da başka bir mesele, bazı zımpara görmemiş odunlar bazı haklı isteklere olumsuz cevap verince değil umutsuzluğa düştüğümüzde biter.

İSTİKBAL GÖKLERDEDİR,
VE GÖKLER BİZİM OLACAKTIR...

Saygı ve sevgilerimle,
Mert ÇEVİK

NOT;Hakan Bey dilerim yeniden umudunuzu kazanır ve aramıza katılırsınız,idealist ve üretime yatkın insanlara bu adam yokluğunda şiddetle ihtiyaç duymaktayız...

mert cim sende projenı ıstabula gonderırsın projenı ıstanbulda müzede bir araya gelip tartışır görüşürüz

ben hakan abinin ne kadar sitem etsede içindeki ateşim henüz sönmemiş oldgunu biliyorum

haydi iş başı yapalım artık

Toplanmamız gerektiği muhakkak,dahsası bu toplantının bazı sonuşları getirmesi gerektiği ve harekete geçilmesi için bir başlangıç teşkil etmeside.Ancak bahsettiğim gibi biraz daha zaman gerek,bu arada lütfen herkes umutsuluklardan veya bu memleket adam olmaz kanısından vazgeçsin.Biz insanız ve insan olmanın gereği sorunları çözmektir,onlardan kaçmak değil.Eğer gençliğin ya da toptan tüm memleketin kendiliğinden adam olmayacağını idda eden arkadaşlar var ise onlara cevabımİ;"memleket adam olmazsa adam edilir" olacaktır.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

neyse biz yine havandaki suya dönelim, son topiclerde araya bir tek REmzi ağabey girmiş.çokmu kabul edilir şeyler yazıyoruz???

Doğrusu benden yaşça çok daha büyük ve hayattaki konumları itibariyle şahsımla kıyaslanamıyacak seviyede öndeki kişilerle böyle paylaşımlarda bulunmak nasıl bulunmaz bir nimet anlatamam...

Her şeyden evvel,Hakan Bey ile bir irtibat sorunu yaşadığımı belirtmeliyim.Onun bizim kuşaktan geçti kavramıyla benim ki çok farklı...Hakan Bey in söylediği bağlamda sizin kuşaktan iş geçmiştir ama benim söylediğim bağlamda sizin kuşağa asıl şimdi iş düşmektedir.Elimizde bir yığın dinamik,verimli,bilgisiz ve bilinçsiz genç var.Bunların sahip oldukları iyi özellikleri kullanarak ve onların kötü özelliklerini (ya da işe yaramaz) sizin gibilerin bilgi ve deneyimleriyle işe yarar hale dönüştürürsek inanıyorum ki sizin o dediğiniz tabela o tabelanın asılması gereken mantık çerçevesinde yerine asılacaktır.

Dahası bu dediğim sadece Hakan Bey için değil burada yazan ya da yazmayan ama,
,havacılığı (sayın korgeneral misali...) hayatının her aşamasında sindirmiş olan her insan için geçerlidir.

THK'nın başarısızlığı teknik alandan ziyade halkı havacılıktan uzaklaştırması ve havacılık konusunda havacılığı bir kültür olarak özümsemiş insanlar üretmekten mahrum kalmasından kaynaklandı.

Sorun herşeyden önce insan kaynağında.Sonra bu kaynağı örgütlemekte.En son aşamada alet edevat ihtiyacı baş gösteriyor.Hakan Bey'de sürekli olarak kaynak sağlama ve bu kaynağı örgütleme aşamasında takılmamış mı?

Toplantı diyoruz,sempozyum diyoruz ama görüyorum ki herkes bu önerilerden adeta sıkılmış,çünkü gerisi gelmek bilmiyor.Bu noktada benim bir çözümüm var ve bu çözüm önerisi tamamlanır tamamlanmaz sizlerle paylaşacağım...

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

Bu yazıyı okuyan arkadaşların fikrini almak istediğim için bir polemik başlatmak istiyorum;

Havacılığın gelişimi için öncelikle şart olan teorik gelişme mi? yoksa teknik olanakların mı ileri seviyede olmasıdır ?

**Sözünü ettiğim şey için ikisinin eş zamanlı yürümesi gerektiğini biliyorum ancak lütfen elinizdeki imkanlarla teknik olanakları yeter ölçüde sağlayamadığınızı varsayın.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

Peki öyleyse tüm gelişimi teknolojinin kendisine sunduğu olanaklara bağlı olan havacılık Türkiye'de nasıl gelişecektir?

Bugüne kadar yapılmış olanlarla gelinen seviye bir gelecek vaat etmekte midir?

Eğer imkanlar açısından bir gelecek görünse dahi acaba Türkiye'nin bugünkü günlük politikaları bu olanakları da (geçmişte olduğu gibi) köreltip yok etmeyecek mi?

Türkiye'de havacılığın kaderi ekonomik ve teknik kısıtlamalara bağlı olarak bir kişisel hobi ya da devamı gelmeyen kısıtlı çalışmalar olarak kalmak mı?

Ülkemizde aynı kaderi paylaşmakta olan, "denizcilik" başta olmak üzere nice teknik alanlar ve bu bağlamda sahip olunan imkanlar artan ihtiyaçlara rağmen iş göremeden öylece yatıcak mıdır?

Böyle bir durumda gittikçe artan bir grafiğe dönüşen Türkiye'nin dışa bağımlılığı sonunda Türkiye'yi bir sömürge-uydu devlet statüsüne mi taşıyacaktır?

Türk havacılığı böylesine hızlı gelişen bir ortamda mevcut teknik olanaklarını nasıl geliştirebilir ve bu gelişim minimum bütçe ve maksimum verimle nasıl gerçekleştirilebilir?

İşte ilk soruyu sorarken cevabını aradığım esas sorular bunlardı ve umuyorum bu konuda fikirlerini paylaşmak isteyen arkadaşlar mevcuttur...

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

Sorularımın pek iç açıcı olmamasından mı yoksa ifadem de bir sorun olmasından mı bilemiyorum ama galiba biz bu konulara biraz fazla karamsar baktığımız için artık bunların vatan millet sakarya muhabbetlerini aşmayacağını düşünüyoruz...
en azından ben öyle snamaktayım...

Yine de ben kendi kendimle de olsa tartışacağım.:-) Çünkü en azından insan sıfatıyla doğrudan ya da dolaylı olarak katıldığım ortamlara kendimden, kendimce yeni bir şeyler katma isteği duymaktayım.Yanlış fikirlerim varsa ve bunları okuyan biri rast gelirse insan olmanın doğal eksikliklerine vermesini diliyorum.

Asıl konuya gelirsek,

Başka bir başlık altında Sayın Mehmet Cemil Kale Türk havacılığının sanayileşme sürecinde doğal olarak gelişebilecek bir unsur olduğunu bunun en önemli
sebebinin ise ekonomik olarak büyük desteklere ihtiyaç duyduğunu söylemiş...

Ben de aynı şeyleri düşünüyorum ama şu da bir gerçek ki bu ülke bir İngiltere,Amerika,Fransa,Almanya ya da Japonya gibi doğal bir evrim sürecinde sanayileşemez.İçeride ve dışarıda buna izin verilmediğini ta 1920'lerden beri süregelen bir dizi olay bize açıklamıştır.Hiç bir devlet Dünya'nın en kritik ve kararsız bölgesinin tam ortasında doğan bir güç istemez.Dolayısıyla kişilerin çabaları ancak ve ancak bizi belli ürünlerin taşeronluğundan ve piyasaya göre
bir takım ufak tefek tasarımlardan öteye geçiremez.

Ne teknolojiye yetişebilir ne de ona sahip olabiliriz.Öyleyse başkalarının düşüncelerinin gerçekleştirilme sürecinin ameleliğinden başka ne kalır bize?
Şu an teknolojiye her alanda ne derece hakimiz sorusuna verilecek cevap Türkiye'deki üniversitelerin yüzde kaçı gerçekten bilim yapıyor sorusuna verilecek cevabın aynısıdır.

Fazla açılmaya gerek yok,Türkiye'de dünya çapında iki üniversite bilim yapıyor,geri kalan 80'den fazla üniversite ise meslek yüksek okulu görevi görüp işsizlik rakamlarının büyümesini önlüyor.

Tüm bu bilgilerin ışığında ben şahsım adına tek bir gerçeğe ulaşıyorum o da ;"Türk Havacılığı Sanayilemenin evrimsel bir sonucu olarak ortaya çıkmayı beklerse daha çok bekler."," Türk Sanayisi de aynı evrimsel sürece umut bağlarsa yukarıdaki taşeronluk rolünden öteye geçemez."

Sanayileşme sürecimizle havacılığın birbiriyle doğrudan bağlantılı olduğunu inkar etmiyorum.Ama benim önerim sanayileşmeyi beklemeksizin bir adım önden gidebileceğimizdir.Çünkü sanayileşmenin getirilerini öngörebilmemizi sağlayan gelişmiş modeller vardır elimizde. (Atatürk'ün Batı'yı model almaktaki kastı bence budur.)Bu öngörüler yardımıyla sanayideki veya ekonomideki gelişimleri beklemeksizin havacılığı geliştirmek için bir takım çabalara girişebilir hatta gerekli dirlik ve düzeni sağlayabilirsek başarılı dahi olabiliriz.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK

Şüphesiz ekonomik güç olmaksızın ilerleme özelliklede teknik tabanlı alanlarda bir noktaya gelip tıkanacaktır.Ancak bir de şu vardır ki; eğer para yok işte yok diyerek bağımsızlık ve çağdaşlaşma adına yapılan mücadelelerden kaçılsaydı şüphesiz bugün ne bir Türkiye Cumhuriyeti var olurdu ne de Anadolu'da bir Türk Milleti.

Sözünü ettiğim fedakarlık ve mücadele ; bazı kişiler bazı muhterem şahıslar çıksın kendini malını,mülkünü feda etsin çocuğunun rızkından kessin tüm hayatı boyunca "uçsun" anlamında değildir.Bugün kişi namzetleri olarak elde edilemeyen güç, dayanışma ve bu dayanışmanın kurumsallaşması anlamında hayal dahi edilemeyecek boyutlarda sağlanabilir.

Ben inanıyorum ki zorluklar hayatımızın her aşamasında vardır,ancak onların çözümüde yine o hayatın kendisindedir.Bu zorluklar ve onları aşma isteğine kısaca hayat mücadelesi diyoruz.Benim de burada anlatmaya çalıştığım şey bir hayat mücadelesinin verilmesidir.Ancak bu mücadele bir kaç çocuğun geleceği için kişiler çapında değil,nesillerin daha iyi yaşaması adına ulus çapında verilecektir.

Saygılarımla,
Mert ÇEVİK